می روم مدرسه من

 
می روم مدرسه من

 

               بند کفش هایم را... مادرم می بندد

 

                                                  دست در دست پدر

 

می روم مدرسه من

 

               کیف من پر ز کتاب
 
                               دفتر نقاشی... تازه و نو

 

سفید...

 

      پایکوبان و شلوغ

 

                      پشت در منتظرند

 

                                 کودکان با پدر و مادرشان

 

 

دست بر روی در مدرسه می اندازم

 

چشم خود می بندم

 

و دوباره...

 

می گشایم آن را

 

آه!
 
     و چقدر زود گذشت!
 
                       ۱۲ثانیه ای...
 
...

 

 

 

شده ام دل تنگش

 

               می روم مدرسه من

 

                               کفش من دمپایی است...

 

 

می روم آن طرف جاده از زیر پل عابرها
 
                            می رسم بر در آن مدرسه ای

 

                                                      که شدم دل تنگش...

 

می روم مدرسه من

 

                 کیف من خالی است...

 

                                   کوله بارم... اما

 

یاد آن خاطره ها

 

              تلخ و شیرین به هم آمیخته اند...

 

 

یاد آن تخته سیاه

 

            یاد آن نیمکت چوبی خوب

 

                             یاد برنامه ی صبحگاهی و صف های دراز

 

یاد آن بچه ی پر شر کلاس

 

                   یاد ناظم... یاد خط کش
                                       
                                     یاد مستخدم های زحمت کش  

 

یاد آن آب خوری

 

               یاد آن بوفه ی همواره شلوغ

 

                                   یاد آن خانه ی خالی کتاب...  

 

 

یاد آن دفتر نقاشی خوب

 

یاد آن خانه٬ یاد قایق٬ یاد رود
 
                               یاد آن کوه های هشت و هفت
 
                                                      یاد گنجشک و درخت...
 
یاد استاد سخن
 
           یاد استاد ریاضی
 
                       یاد استاد علوم
 
یاد آن نمره ی پایین و خراب
 
            یاد آن نمره
/ 39 نظر / 6 بازدید
نمایش نظرات قبلی
انوری ثانی

سلام. اول در گوشی يه چيزی بهتون بگم به کسی نگيد ها (.. من زياد شعر و معر بلد نيستم ) .......... اما اين شعری که شما نوشتيد منو به سالهای پيش برد چيزی حدود بيست سال قبل خيلی قشنگه دست شاعرش هم درد نکنه با اين احساس قشنگش

farsian

besyar sher e ziba va ba hosele va khatere angizi ast. be gooneii ke hesse hamrahi har khanandeii ro be rahati va bedoone talashe shaer bar miangizad. BONNE CONTINUATION!

......

يک سوال از شاعر دارم.... معنی بيت: کفش من دمپايی است چيه؟ ببخشيد اما اين بيت جالب نيست يا بهتر بگم من خوشم نيومد از اين بيت چون ارتباطی نمي بينم با ابيات ديگر

حسين جنت مکان

سلام ... مرسی از اينکه سر زديد ... چشم حتما رو پيشنهاد شما فکر می کنم .... (‌ برای آقا يا خانم ...... چون معمولا شاعران شعرهاشونو توضیح نمی دن و برداشت رو آزاد میذارن تنها چيزی که می تونم بگم اين هست که فقط در دو جای شعر کلمه ی کفش اومده بنابر این حتما این ارتباط بین اون دوتا خواهد بود .....)

+++

با ....کاملا موافقم! البته باید گفت که بعضی جاهای دیگرش هم یه ذره مصراع ها بی ربطن .

خانوم معلم

سلام کماندوهای عزيز شعرتون خيلی قشنگ بود .....راستی تا حالا ديگه هتل سعدی بايد تعطيل شده باشه.....درست می گم ؟ که اگه اينطوره باید بگم: تعطیـــــــــــــــــــلات بهتـــــــــــــــون خـــــــــوش بگــــــــــــــــــذره

کیاسری

سلام من وقتی اولين باری که اين شعر رو خوندم برای من مصراع کفش من دمپایی است از قشنگ ترین جاهای این شعر بود چون یک تصویر جدیدی از فقر رو نمایش میده با یک زبان خاص- کفش هایی که شاید از فقر دهان باز کرده اند و بیشتر به دمپایی شباهت دارندتا کفش -مثل مصراع می روم مدرسه من کیف من خالی است که حکایت از فقر دارد - در کل شعر قشنگی است اگر چه ایراد هایی هم به آن وارد است مثلا قافیه شدن واژه های هفت و درخت اشتباه است و ... اما به قول سعدی متکلم را تا کسی عیب نگیرد سخنش صلاح نپذیرد

؟؟؟؟؟؟؟؟

شعر از اين مزخرف تر و بی مسما تر و تکراری تر ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!

Reyhanehhhhh

شما اول برو ديکتتو درست کن ! مسما نه و مسمبا !!!!!!!!!!!! واقعا که !

حسين جنت مکان

سلام ... ريحانه خانم مرسی به خاطر دفاعتون ... ولی به هر حال ايشونم نظرشونو دادن و نظرشون قابل احترامه .... در هر حال مرسی موفق باشيد